نگاه می کنم

در ابتدای بودن

به لغزش انگشت هایت روی برهنگی پیکرم

چشمانت که با پلک بر هم زدنی

ناگاه

نگاه از من فرو می بندند

و عطش تند رسیدن ها

پرواز

اوج

فرود

آرامش

و

نفوذ می کنی

به

 تمام فکرهایم

حتی وقتی نیستی

انگار

روی پوست تنم لیز می خوری

و سر می روی از تمام لحظاتم

و عجیب است

انگار

که 

 بودنم را

در پیچ و تاب پیکرت گم گرده ام

سراسر تو شده ام

عطر تو

هوای تو

خود تو

تو

تو

تو

تو

نه

گم

نه

پیدا

تو

هستی

بی گریز

و این خوب است

خیلی خوب

آرام بگیر محبوب من

و در سکوت

همراه من باش

دوستت می دارم